من هستم.

oyaaan — Thu, 21 Aug 2008 18:12:17 GMT

سوراخی در کاغذ ساختی

باد از آن به درون آمد

و شعر آورد.

پ.ن: یانیس ریتوس.

پدربزرگ من

oyaaan — Sun, 17 Aug 2008 07:13:18 GMT

كت و شلوارش را هميشه حتي در خانه به تن دارد انگار كه هميشه آماده رفتن است.عينكش را به چشم مي گذارد و كلاهش را روي سرش... روي مبل مي نشيند و هر دو دستش را به عصايش تكيه مي دهد ومدتها با گوشت تلخي به ديوار سفيد روبرو خيره مي شود.

نمي دانم به چه چيز فكر مي كند و اين چيزيست كه هرگز به من نخواهد گفت.

جرات هم نمي كنم بپرسم؛

ـ پدربزرگ آدمها به نود سالگي كه مي رسن به چه چيزهايي فكر مي كنن؟

مي دانم كه جوابم را با همان پوزخند تلخ هميشگي اش خواهد داد.

در سكوت تماشايش مي كنم خطوط پيشاني بلندش و شكن هاي تلخ اطراف لبش را...

که تنها وقتي به لبخندي از هم گشوده مي شود كه شمه اي از سخت گيري و سرسختي خودش را در نوه هايش ببيند.این مرد پدربزرگ من است...!

امسال لاغرتر و رنگ پريده تر از هر سال شده؛

مي گه: به به ببين كي اومده...

خجالت زده ام مي كند مدت هاست كه بهش سر نزده ام.

ـ پدر جان خوبي؟ كجا بودي؟

ـ درس داشتم پدر بزرگ!

ـ درسا خوب پيش مي ره؟

ـ بد نيست پدر بزرگ.

ـ شما درساتونوخوب بخونين نمي خواد به من سر بزنين.

از ديدن گونه هاي استخواني اش قلبم به رقت مي آيد صورتش را با وجود لرزش دستهايش با وسواس زيادي اصلاح كرده...اين عادت ديرينه اش است.

از من سوالهايي كه همه پدربزرگها وقتي نوه شان را مي بينند مي پرسد و بعد به سربه سرم مي گذارد من نوه شيرين زبانش بودم در شبهاي سرد زمستان بارها برايم خاله سوسكه كه مريم مي ناميدش را تعريف كرده!

و گاه از حاضرجوابي هاي غافلگير كننده من قهقهه زده.

ولي حالا نمي توانم مثل سابق جوابهايي بدهم كه دوست دارد.همه فوت فن شيرين زباني يادم رفته...

لبخندهاي يك دختر كمرو را تحويلش مي دهم و قلبم از اينكه او را همان پدربزرگ رند سابق مي يابم به درد مي آيد.

به خانه ما كه مي آمد از زل زدنش به ديوار به ستوه مي آمدم گويي كه انتظار زنگ در را مي كشد مادربزرگ پانزده سال پيش تنهايش گذاشته ومن مي دانم پدربزرگ غصه اش را مي خورد گرچه هر وقت لازم مي شده او را كتك مي زده!

به پارك نزديك خانه مي رويم حرفي نيست كه با هم بزنيم.

از من مي پرسد:دخترم تو توي اين لباس راحتي؟

ـ بله پدربزرگ اينطور فكر مي كنم!

بازويش را مي گيرم مي دانم كه اين اواخرسرگيجه داشته و نمی تواند آنطور که باید تعادلش را حفظ کند، قدش آنقدر بلند است كه براي ديدن صورتش گردنم درد مي گيرد.

و فكر مي كنم مادربزرگ براي پدربزرگ زيادي كوتاه بوده.

مي پرسد:حالا اگه من افتادم مثلا مي توني منو بگيري؟

- سعي خودمو مي كنم پدر بزرگ!

شکلات خانوم

oyaaan — Fri, 08 Aug 2008 20:50:18 GMT

تو که غصه دار باشی،

دخترک هفت ساله درون من همش لج می کنه

همش پاشو می کوبه زمین والکی زار می زنه

همش اخم می کنه...

تو که غصه دار باشی،

این کوچولو(که هیچ وقت آدم حسابش نمی کنی!) هم غصه دار می شه.

بیخوابی های پرتقالی

oyaaan — Wed, 06 Aug 2008 21:17:18 GMT

ايستگاه تاكسي

گرماي ظهر تابستان

بيخوابي شبهاي امتحان

آب معدني كه خنكاي آن را بر گونه هايم ميفشارم.

وزني كه به فاصله چند قدم آنطرف تر كنارم ايستاده

نگاهش می کنم و ناگهان درمی یابم چقدر شبيه زن توست،

همان بيني وهمان لب ها...

نيم چرخي مي زند. خودش است؛

اينجا كنار من ايستاده در ايستگاه تاكسي.

شهر كوچكي داريم، اتفاقات جالبي هرروز در گوشه كنار آن رخ مي دهد.

به نظرت جالب نیست محبوبم ؟!

این زن، زن توست کنار من در ایستگاه تاکسی...

هيكلش زنانه تر شده ؛ زيباتر از قبل شده؟ حتي نمي توانم تشخيص دهم.

موهايش را مش كرده و حالا حتما مي رود به مادرش سري بزند!

يادم مي آيد دوستت داشتم. خيلي دوستت داشتم؛ تو يادت مي آيد؟!

آن خيابان و كلمه هاي شاد و سبك تو

خنده ها و گريه هاي من كه هردومرا غير قابل تحمل مي كرد!

يادت مي آيد چه كودكانه دلبري مي كردي؟!

گرما زنت را كلافه كرده...

چرا نمي روم جلو دست بگذارم روي شانه اش و بپرسم هنوزهم وقتي عصباني مي شوي پيشاني ات را مي مالي يا نه...

يا چرا كف خيابان، روي زمين نمي شينم و گريه نمي كنم...

آن موقع خانمت مثل يك زن محترم و مهربان نزديك خواهد شد وخواهد پرسيد كه چم است؟

و من به او خواهم گفت كه هوا خيلي گرم است و من چند شب است كه نخوابيده ام تا خواب پرتقال ببینم!

گلرنگ

oyaaan — Sun, 03 Aug 2008 16:57:18 GMT

شاید من بیش از آن چه سزاوار است

زنی هستم که می خواهد:

به راستی زندگی را دریابد...

به پشت دراز كشيده به سقف اتاقش خيره شده و سيگار مي كشد هيچ شباهتي به آن زن خنداني كه 6 سال پيش در موسسه زبان ديدم و بعد باهم دوست شديم ندارد يادم مي آيد آن روزها تازه با محمود آشنا شده بود.

ویادم می آید من با نگاه اول در دل گفتم :اَه چه آرايش تندي...!

_خوبي؟

شانه بالا مي اندازد بعد طلاقش گرچه بنا به درخواست خودش بود خيلي بي انگيزه شده، در جواب خیلی چیزها شانه بالا می اندازد.

آن جا به سقف به چيزي كه من نمي بينم خيره شده...

شيوا مي گويد: مريم همه ما زن ها توي اين جامعه قرباني هستيم يا قرباني بچه هامون يا شوهرامون يا پدرامون....

و اضافه مي كند: به تصميم گلرنگ احترام بگذار،اين تنها كاريه كه مي تونيم براش بكنيم.

شبيه دوست من نيست اما من همان رفتارسابق را دارم گرچه حتي مادرم به من گفته دوست ندارد كه با زنی مطلقه دوستي داشته باشم!

و براي خودم هم سخت است كه نيم ساعت در اتاق كسي بنشينم ودر سکوت دود سيگارش را استشمام كنم.

ـ با محمود که مشکلی نداشت تو که دوستش بودی ، می دونستی.

محمود مرد خوبی بود، توکه می شناختیش؟

چند ترم زبان باهاش گذرانده بودم در همان موسسه ای که با هم آشنا شدند درس می داد.

ـ من نمی دونم شما بچه های این دوره زمونه چتونه؟

بند کفشم را می بندم حتی نیامده بدرقه ام کند و نمی دانم باید جواب زن پیر و استخوانی که در چارچوب در ایستاده و مدام می پرسد تو که دوستش بودی، را چه می توان داد...

دلم می خواهد شانه بالا بیندازم!

می دانم که این صورت تکیده در چارچوب درکه بدون پلک زدن به من خیره شده، زندگی سختی را با شوهر بی مسئو لیتش گذرانده اما تا به امروز مدارا کرده.

نمی توانم به این زن بگویم نمی دانم،انگار که باید بدانم اما نمی دانم...و این کابوس هرشب من است،

رهایم که می کند از کوچه شان می گریزم انگار که از بازجویی آزاردهنده ای خلاص شده باشم در خیابان در خیل جمعیت گم می شوم، برنمی گردم می دانم زن هنوزهمانجا ایستاده.

زنها، زنهای سیاه پوش از جلوی چشمم مثل سایه رد می شوند.

کاش بچه تر بودم دست کم آن موقع بلد بودم گریه کنم.

کمربندها راببندید!

oyaaan — Wed, 23 Jul 2008 21:10:18 GMT

اين يه نقاشي نيمه كاره

از دختريه

كه زمستون گذشته شروع كردم

اينم سه صفحه

از داستانيه

كه راستشو بخواين موضوش يادم نمي ياد

اينم گيتار مدل مارتين منه

كه هيچ وقت ياد نگرفتم چطور صداشو دربيارم.

اينا كار و بار يه آدم خيالبافه، با آرزوهاش.

يه دوچرخه مدل هارلي داشتم

اونو با قايق مدل استرو گلس يه بنده خدايي

طاق زدم

هنوز كه هنوزه تو زيرزمينه

يه ضبط صوت خريدم كه صدامو ضبط كنم

اما ديدم چيزي تو چنته م نيست.

اينا كاروبار يه آدم خيالبافه، با آرزوهاش.

يه وسيله ورزشي دارم

مي خوام بدونم به دردت مي خوره يا نه

اينم....خب ،يه دوربين مدل ليكاست

اگه بخواي اونو بخري

بهت تخفيف مي دم،ارزون حساب مي كنم

آخه به پول احتياج دارم

تا كمي خاك مجسمه سازي بخرم!

پ.ن:شعراز شل سيلور استاين.

وقتي خوندمش كلي خنديدم از اينكه توي سادگي شعر اينقدر بامزه توي هر خط خودمو پيدا مي كردم.

فكر نمي كنم چيزي باشه كه در زمينه هنر و ورزش(غير از خياطي و گلدوزي...)باشه كه من امتحان نكرده باشم وتا جايي كه به ياد مي يارم هيچ كدوم درون نا آرام منو راضي نكرده هميشه يكي رو براي ياد گرفتن ديگري رها كردم.

ولي حقيقت اينه كه توي هيچ چيزي مثل خيالبافي تبحر ندارم...!

دوباره اينجا خواهم نوشت از خيالبافي هاي دور و دراز دختري كه مي شناسم دختري كه هیچ چيزرا به خوبی خيالبافي نمي داند.

پس خونسرد باشید و بگذاريد به خيال پردازي نيمه كاره مان بپردازيم...!

راستی اسم این شعر خیالبافه!

من روزگاري وب مي نوشتم.

oyaaan — Mon, 16 Jun 2008 21:12:18 GMT

تکانه های روح

نویسنده:للل

دوشنبه 9 اردیبهشت1387 ساعت: 9:39

جند ه ننه به خدا چیکار داری؟ مادر قحبه... پارت می کنما... البته بدت نمیاد که...... کو نی

نويسنده:خودم

سه شنبه ۱۰ ارديبهشت ۱۳۸۷

عجب!
فحش و تحقیرهایی که آدم خسته از اونها به این دنیای مجازی پناه می بره به اینجا هم کشیده شده...
چیز خنده داری یادم افتاد،دوستی دارم که به تناسخ معتقده همیشه وقتی آدم بیشعوری می بینه می گه آخی طفلک چهار بار بیشتر روی کره زمین زندگی نکرده!!
آیدا پیاده جواب شماو امثال شما رودر پستی که به مناسبت روز زن نوشته خیلی بهتر از من داده من نه قلم آیدا رو دارم و نه وقتش را...
اماصمیمانه امیدوارم خداوند بعد از زندگی های بسیاربالاخره به راه راست هدایتت کند!
آقای محترمی که آنقدر زور داری که زنان را تهدید به پاره کردن کنی!

نویسنده: للل

چهارشنبه 11 اردیبهشت1387 ساعت: 6:55

جند ه خانوم چرا می ری اینقدر کس می دی که وقت نداری هان؟ آخه اون رشته تخما تیکی که توش درس می خونی که دیگه این گه خوریا رو نداره. برو گه زیادی نخور واست بده...مادر قحبه

نویسنده: پدرام

چهارشنبه 11 اردیبهشت1387 ساعت: 9:21

این للل حرف دل خیلی ها رو گفته. تو هستی به تخم چپم که هستی. چیکارت کنم؟
یه روزی بشه که تناسخت رو بکنیم تو کست... چه فازی بده اون روز!

نویسنده: پدرام

چهارشنبه 11 اردیبهشت1387 ساعت: 9:56

ده سال پیش تو بوشهر دانش آموز راهنمایی بودم. یه روز با بابام به روستایی ساحلی و سرسبز و دورافتاده رفتیم. آب مثل اشک چشم زلال بود و تا فاصله ی زیادی به عمق ثابت نیم متر. خرچنگ های ریز و درشت داخلش حرکت می کردند. دوست داشتم بزرگترینشون رو بگیرم ببرم خونه. رفتم تو آب و دنبالش کردم ولی این خرچنگ بزرگه بجای فرار کردن از دستم می خواست باهام بجنگه! تا حالا از خودتون پرسیدید که چرا خرچنگ ها کجکی راه می روند؟ واقعا مضحک و عجیبه. خرچنگ بزرگ همون طوری کجکی به سمتم حمله می کرد و قیچی دستش رو باز می کرد تا یه نیشگون حسابی ازم بگیره. ولی کور خونده بود چون من از داخل آب یه صدف خوشدست و نازک پیدا کردم و از طرف تیزیش شلیک کردم تو سر اون خرچنگ بدبخت.... دیدم داره گیج می زنه. بیچاره دیگه کجکی هم راه نمی رفت!
هنوز بعد از ده سال وقتی یاد این اتفاق می افتم گریه می کنم. چه می شه کرد نازک دلیم دیگه!

نویسنده: پدرام

چهارشنبه 11 اردیبهشت1387 ساعت: 10:7

یاد گرفتی جند ه ننه؟ اینجوری خاطره تعریف می کنن! عرضه ی هیچ کاری رو نداری. فقط مثل سگ ادعات می شه!

نویسنده: نام آوران

چهارشنبه 11 اردیبهشت1387 ساعت: 16:23

باید ببخشید ولی من فکر می کنم که نمره ی خاطره ی "خودم" 5 از بیسته و نمره ی خاطره ی پدرام 10 از بیست.

پیرمرد نجومی

نو يسنده : للل

پنجشنبه 12 اردیبهشت1387 ساعت: 19:12

سلام جند ه ننه
ببینم روت کم نشد؟ بازم اومدی خاطره ی تخما تیکت رو گذاشتی تو این وبلاگت؟
بابا تو که بلد نیستی بنویسی گه می خوری می نویسی!

نويسنده: هيچكس

پنجشنبه 12 اردیبهشت1387

...نثار روح جند ه ننه تازه وارد للل جمیعا

نويسنده:هيچكس

پنجشنبه 12 ارديبهشت 1387

ببین خوار درید ه از این به بعد هر در فشانی که این جا بکنی من چار تا تخم ی ترش و واسه خوار و مار و تمام ناموس بی آبروت میفرستم،
از اونایی که تخم چپ راستت رو طوری بلرزونه که بری رو ویبره بیست و چار ساعته .
دو یو آندرستند مادر جند ه دفعه ی دیگه اگه فحش دادی منم میرم سر وقت وصف خوار اپن شدت

نويسنده: هيچكس

پنجشنبه 12 ارديبهشت 1387

با عرض پوزش از تمام عزیزانی که تاکنون به گونه ای دیگر در باره ی این حقیر میپنداشتند .
متاسفم که عقده های جنسی مردم تا این جا راه پیدا کرده من متاسفم که بلوغ جنسی نارس این مردم بیمار رو وادار میکنه که هرجاکه خطر شناخته شدن براشون نیست به ارضای روح بیمار خودشون بپردازند .
مردمی که به هر نحوی که شده به هم تجاوز می کنن که بودن همدیگه روحشون رو به رعشه در می یاره.
من برای خودم و "خودم"و هرکس دیگه ای که تو این شرایط زندگی می کنه متاسفم.

نويسنده: هيچكس

پنجشنبه 12 ارديبهشت 1387

للل جون یه چیزی یادم رفت بپرسم،مادر خوبن ؟!

نويسنده خودم:

پنجشنبه 12 ارديبهشت 1387

هیچکس عزیزم این نیز بگذرد.
روزی می رسه که ما همه اینارو می نویسیم ما خواهیم گفت که چقدر شرایط توهین آمیز بوده اما ما رشد کردیم ما خواهیم گفت که بودن ما چقدر برای یه عده گرون تموم شد و چه خوبه که اینطوره چون من تازه داره باورم می شه که حتما یه چیزی توی این وبلاگ بوده که احمق علاف رو وادار می کنه صبح تاشب بیاد و اینجا عقده گشایی کنه...
ولی اوضاع جالبی شده،
می خوام ببینم آخرش چی می شه،
می شه یه داستان حسابی از توش در آورد.
غیر از اينه؟

نويسنده: للل

جمعه 13 ارديبهشت 1387

اولندش كه "هيچكس" تو كس نگو و تو مساله اي كه بهت مربوط نيست دخالت نكن. اگه با مامانم هم كاري داري به خودش بگو. مگه "اصغر آقا بقال" واسه كردن ننت مياد از تو اجازه مي گيره؟ معلومه كه نه.

دومندش ببين "خودم پاره" من مي گم اول آدم يه نوشته رو چند بار مزه مزه مي كنه. بعد مي رينتش. تو كه داري يه گهي مي خوري . چرا نبايد اين گه رو درست و حسابي بخوري، جوري كه چار تا آدم هم جذبش بشن؟ حالا از كارم خوشت نمي ياد... باشه من ديگه هيچوقت نظر نمي دم. تو هم گهت رو بخور عزيزم. بخور. بخور. بخور.
آخه انينه نوشته هاي تو چي دارن كه فكر مي كني منو ناراحت كرده؟ اسگل بايد برقصه! برقص. برقص. برقص.

مهدی

نويسنده للل:

پنجشنبه 26 ارديبهشت 1387

نه.. مثل اینکه فحشام موثر واقع شدن ...تبريك

نويسنده ذرت:

شنبه 28 ارديبهشت 1387

من للل را خیلی دوست دارم. مادرش را هم دوست دارم. دوست دارم مادرش را جلوی روی او ببوسم. بعد پدرش مادرش را ببوسد و من للل را ببوسم و ما نگاه کنیم که پدرش للل را میبوسد و من مادرش را خیلی میبوسم

تبریک تولد برادر زادم

نويسنده : اصغر پلنگ دره اي

شنبه 25 خرداد 1387

نوک ممه های تو از همشون خوشمزه تره

يك زماني وقتي به پياده روي مي رفتم وحرفي مي شنيدم كه برام هضم كردنش سخت بود خسته از

همه چيز می يومدم و وب لاگمو آپ مي كردم.

الان برعكس شده مي رم پياده وي برمي گردم مي بينم توي وب لاگم توهين هايي شده كه حتي از بي سرو پاهاي خيابوني هم تا به حال نشنيدم.

باز خوبي خيابون به اينه كه ميشه ايستاد و كشيده محكمي خوابوند توي صورت كسي كه يه همچين حرفي رو مي زنه!

برای رفتن توضیحی ندارم که بدم همونطور که برای نوشتنم نداشتم، چندوقت پيش جايي خوندم:

130 هزار وبلاگي كه مهم نيستند!!محققاني از كشورهاي آمريكا و كانادا و انگليس به بررسي فضاي وبلاگ هاي فارسي مي پردازند به بررسي طرز تفكر نسل جديد ما آن وقت ما نسبت به 130 هزار وبلاگي كه در هفته به روز مي شوند غافليم.

فكر مي كنم مطالعه روي نظر دهندگان اين جامعه مجازي هم نتايج جالبي ازايران دهه 80 به دست بده ايده جالبيه شايد ترم بعد بشه روش كار كرد!

واینکه من ترجيح مي دم توي همون خيابون- مثل همه دختراي خوب ايراني(!)- توهين بشنوم تا اينجا.

پ.ن: در حقیقت خیلی وقته دلم براي خلوتِ با برگه هاي سفید كاغذ تنگ شده، بدون حضور هيچ شخص سومي.

oyaaan — Thu, 12 Jun 2008 17:56:18 GMT

تولدت مبارك پسر!

رفتن و سفارش دادن كيكت به تنهايي كافيه تا عمه مريمت يكي دو دقيقه از خودش بيرون بخزه

به صورتي خوشرنگ كيكت زل بزنه و با خودش فكركنه،

تو خوشمزه تري يا كيكت؟!

جغد عاشق دهشت

oyaaan — Sun, 08 Jun 2008 17:45:18 GMT

امشب قرص هاي خواب آورم را نخورده ام

تا مرگ به ناگاه مرا درنيابد

در لحظه غفلت

دزدانه

مي خواهم كه هشيار باشم

آنگاه كه او مي رسد

بسان عاشقي كه هجرانش

به طول انجاميد

تا با او اشك مبادله كنم

و بگويم

كه زماني دراز در انتظارش بودم

آيا مي پنداي كه باد

زني آواره است

كه هردري را مي زند

براي سقف و اجاق؟

آيا باران رويايي خيس است؟

وآيا ستارگان

اثر انگشت مادربزرگ هاي زنده به گور من اند؟

آيا ماه عاشقي نو شونده است

كه در انتهاي هر ماه، شهريار

كارد بر گلويش مي سايد؟

و آيا قلم

شمعي است كه تا ابد

با خودش خلوت كرده است

واشك هاي سوزانش

تا آخرين قطره

با آخرين سطر

يار است و مي پايد؟

پ.ن: دنبال يه شعر زنانه يا بهتره اينطور بگم با احساسات زنانه مي گشتم.

يك چيزي كه به يك باره منو مثل خوندن:

"من خوشه هاي نارس گندم را

به زير پستان مي گيرم

وشير مي دهم."

به وجد بياره...

من اشعار فروغ رو وقتي اول دبيرستان بودم جويده يا نيمه جويده بلعيده بودم.

غاده السمان شاعريه كه پيدا كردم!

پ.ن۲:"تا با او اشك مبادله كنم."

هركاري مي كنم نمي تونم بفهمم كه عبدالحسين فرزاد چرا مي بايست اين مصرع رو اينطوري ترجمه كنه.

ازاين هنر نمايي ها زياد توي ترجمه اشعار السمان به خرج داده.

من با اينكه در طول دبيرستان همیشه با زبان عربي مشكل داشتم ووقتي قرار شد كنكور ادبيات بدم اين مشكل

دو چندان شد ولي حالا خيلي افسوس مي خورم كه چرا عربي بلد نيستم تا شعرهاي اين خانوم رو به زبان اصلي بخونم.

شاید هم برگردان اشعار چنین زنی کار یک مرد نیست!

ایده مزخرفیه ولی فرزاد برای لطافت و وسواس زنانه ای که شاعر در انتخاب کلماتش داشته کمی خشن به نظر می رسه!

هی منو نزنید!

یه چیزی گفتم.

پ.ن۳:به سلامتی و دل خوش

من امروز دوتا امتحان داشتم فردا هم دوتای دیگه!

اصلاهم قصد بلند شدن از پای اینترنت روندارم.

پروردگار تمام جوانان رو به راه راست هدایت کنه!

روزهای هفته

oyaaan — Mon, 02 Jun 2008 08:26:18 GMT

سه شنبه:

بي تفاوت مي گويد: فردا صبح همه چيز تموم مي شه داريم جدا مي شيم.

چهارشنبه:

گريه مي كند قاضي گفت برين شنبه صبح بياين.

_خوب عيبي نداره تو كه يك سال صبر كردي اين دو روز را هم برايش صبر كن...

جواب نمي دهد و من مي توانم از آنسوي خط صداي گريه خفه اش را بشنوم.

_ اينكه گريه كردن نداره ...

_براي اين گريه نمي كنم كه چرا عقب افتاد.

_پس چته مگه همينو نمي خواستي؟

_آخه اينهمه سال زندگي كرديم!

شنبه:

مي آيم مي گويد طلاقش را گرفته و تلخي نگاهش طوري بر صورتم مي ماند كه نگاهم را برمي گيرم و دنبال چيزي براي گفتن مي گردم.

چه بگويم؟ بگويم مهم نيست كه در جستجوي محبتي كه پدرت دريغ كرد با مردي كه ده سال از خودت بزگتر بود ازدواج كردي و بعد 5 سال فهميدي كه شوهر مي خواستي نه پدر...

بگويم اهميتي ندارد كه تو ازوقتي خودت را شناخته اي از دام مردي به دام مرد ديگري افتاده اي.

بگويم از اين اتفاق ها زياد در زندگي مي افتد!

بگويم الان در 28 سالگي برو آزادي ات را جشن بگير، برو شاد باش.

برو و جای نیشتر بوسه هایش را پوستت بشوی...